Λογοτεχνία τρόμου

Η λογοτεχνία τρόμου εντάσσεται στη λογοτεχνία του Φανταστικού, όπως το Δημοτικό Τραγούδι Του Νεκρού Αδερφού που είχαμε αναλύσει ΕΔΩ. Και το είδος αυτής της λογοτεχνίας, ανθίζει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.

Τα νέα βιβλία που βγαίνουν δεν είναι μόνο πολλά, είναι και καλά. Ιστορίες με Δράκους, ιστορίες με φαντάσματα, ιστορίες με βρικόλακες είναι μερικά μόνο από τα κλασικά μοτίβα, που χρησιμοποιούνται. Ένα πιο σπάνιο είδος «κακού ή τέρατος», που έρχεται σε ανταγωνισμό με τον πρωταγωνιστή της κάθε ιστορίας, είναι το φιλικό για κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές μεταφορές, zombie.

Ο άνθρωπος που βγήκε από τον τάφο του ή απλά ένα πρωί απλά… σάπισε και έχασε κάθε κοινό συναίσθημα ή λογική απέναντι στην κοινωνία. Και ως ανταγωνιστής δεν ζητά την υποδούλωση ή ήττα σου, ζητά το ίδιο σου το σώμα για να το φάει. Και αφού το κάνει, να πάει στον επόμενο. Λογοτεχνία Τρόμου

Ο κινηματογραφικός πατέρας του είδους, George Romero έχει τονίζει πως πέρα από τη βία και τον τρόμο, το zombie εκφράζει την τάξη της μικρής και μεσαίας τάξης προς τον καπιταλισμό.

Ένας άλλος πάλι… George, ο Γιώργος Μεσολογγίτης που το Σεπτέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο με τίτλο: «Η Εκδίκηση» του Ιάσονα Λεμονιάτη, σε συνέντευξη του με το anthem.gr είπε για το πως τοποθέτησε τα zombies, κυριολεκτικά στις γειτονιές που μεγάλωσε. Σε Αθήνα, Πειραιά και Σαλαμίνα. Λογοτεχνία Τρόμου

Είναι στο 2010, άρα παράλληλο θα έλεγα καλύτερα. Και δεν επέλεξα τυχαία την ημερομηνία. Ήταν η απαρχή της κρίσης, όπως την ένιωσε επιδερμικά σε πρώτη φάση, η μεσαία τάξη. Όσο για την ενσωμάτωση των zombies, αυτό ήταν challenge και φυσικά διασκεδαστικό να βιαιοπραγείς στις γειτονιές σου μέσα από τις λέξεις. Τι; Είναι τόσο κακό;

Για το βιβλίο αυτό, το μεγάλο site Diavasame.gr που ασχολείται αποκλειστικά με κριτικές βιβλίων, έγραψε:

Ο Γιώργος Μεσολογγίτης αφηγείται αρκούντως αιματοβαμμένα την οικονομική και κοινωνική κρίση με τη φόρμα της αλληγορικής δυστοπίας. Το κείμενο ως ντεμπούτο είναι βεβαίως πρωτόλειο, με πιο δυνατό του σημείο την ικανότητα τού συγγραφέα να τροφοδοτεί -στις κατάλληλες δόσεις- τη φαντασία του με ωμό ρεαλισμό και να δημιουργεί έτσι μια πλοκή που ισορροπεί σωστά ανάμεσα στα δύο, ενώ χειρίζεται καλά το σασπένς και τις ανατροπές. Ταυτόχρονα ικανοποιεί όσους αγαπούν τον τρόμο, ακόμα και το splatter, με «αγαπημένα» μοτίβα και σκηνές-φετίχ του είδους. Πολύ καλό και το συγγραφικό εύρημα να αποτελέσει ο σκηνοθέτης της χρυσής εποχής του ελληνικού σινεμά, τον καταλύτη της ιστορίας, με έναν τρόπο αρκετά πρωτότυπο ως σύλληψη και απόδοση.

Λογοτεχνία Τρόμου – «Η Εκδίκηση» του Ιάσονα Λεμονιάτη:

Ο Ιάσονας Λεμονιάτης ήθελε να επιστρέψει. Να επιστρέψει στην ελίτ όπου άνηκε και να αποδείξει πως δεν ήταν ένας λογοκλόπος. Ένας απατεωνίσκος. Τι και αν είχαν περάσει σχεδόν 50 χρόνια από την… παρεξήγηση; Θα έκανε τα πάντα για να πετύχει, όπως το είχε κάνει και τότε. «Η εκδίκηση» ήταν το μεγαλειώδες έργο του. Οι πράξεις του παρελθόντος όμως, χάραξαν το μέλλον.

Ένα μέλλον ζοφερό που ο αλτρουισμός έγινε μονόδρομος και η επιβίωση υποχρέωση. Δεν υπήρχε πια χώρος και χρόνος για να κλαψουρίζει η Κατερίνα τη ζωή που δεν είχε ζήσει. Έπρεπε να βγει μπροστά.

Ένας φρικιαστικός πόλεμος μόλις είχε ξεκινήσει.

Άνθρωποι μολυσμένοι με μίσος, έπνιγαν στο αίμα κάθε τι διαφορετικό από τη διεστραμμένη μετάλλαξη τους. Μανιακοί βιτζιλάντιδες, οριοθετούσαν αδιαπέραστα σύνορα για την πόλη-κράτος του Πειραιά. Του Πειραιά του Άλκη.

Ένα καυτό Αυγουστιάτικο πρωινό του 2010, οι ζωές όλων άλλαξαν μια για πάντα.