Xορος Tανγκο | Σαγήνη και πάθος

Ο χορος τανγκο ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας της αργεντίνικης κουλτούρας με την ευρωπαϊκή. Η άρχουσα τάξη της Γηραιάς Ηπείρου θαμπώθηκε από τα γεμάτο σαγήνη και πάθος λικνίσματα της φτωχής τάξης της Αργεντινής, όταν οι άνθρωποι αυτοί περνούσαν τις ώρες τους έξω από οίκους ανοχής, προσπαθόντας να γοητεύσουν τις λιγοστές πόρνες με τον τρόπο τους.

Λίγο πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Μπουένος Άιρες ήταν πολυπολιτισμικός. Άνθρωποι απ’ ολόκληρο τον κόσμο έφτιαχναν ένα πολύχρωμο παζλ κουλτούρας και τέχνης. Κάπου εκεί, ένα είδος χορούς αναδυόταν μέσα από τις λάσπες των κακόφημων γειτονιών. Οι νεαροί άντρες, που ήταν η πλειοψηφία κι είχαν ταξιδέψει από Ιταλία και Ισπανία κυρίως για να βρουν δουλειά ή μια ευκαιρία να πλουτίσουν. Ή ακόμα καλύτερα, να γοητεύσουν μια θερμόαιμη Λατίνα. Έτσι, οι νεαρές γυναίκες ήταν περιζήτητες και ο πιο ικανός, θα επικρατούσε. Ικανός στο χοροσ τανγκο.

Η μεγάλη ζήτηση για το γυναικείο φύλο, οδήγησε τους λιγοστούς οίκους ανοχής στο να κάνουν χρυσές δουλειές. Οι άντρες σχημάτιζαν ουρές, περιμένοντας τη σειρά τους. Ακόμη και μετά την αναμονή όμως, δεν ήταν σίγουρο πως θα βρισκόταν κάποια ιερόδουλη να τους εξυπηρετήσει. Αφού οι γυναίκες ήταν λίγες, ήταν λίγες και οι ιερόδουλες, με αποτέλεσμα οι άντρες να πρέπει να «διαγωνιστούν» για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον τους. Για να τις γοητεύσουν, χόρευαν τανγκό και ο καλύτερος χορευτής κέρδιζε μια θέση στην «καρδιά» της.

Έτσι καθιερώθηκε να χορεύεται το τανγκό στους οίκους ανοχής. Μέχρι τότε ήταν ένας απ’ τους πολλούς χορούς του δρόμου που είχε προκύψει ύστερα από το συνδυασμό πολλών ειδών ευρωπαϊκών, αφρικανικών και λατινοαμερικάνικων χορών. Το όνομα του, «τανγκό», πιστεύεται ότι προέρχεται από την ισπανική λέξη για το ταμπούρλο, «tambor».

Σταδιακά, οι γόνοι των πλουσιότερων οικογενειών, που φυσικά επισκέπτονταν τους οίκους ανοχής όπως και οι φτωχοί, γνώρισαν το τανγκό και το μετέφεραν στην Ευρώπη, όπου πήγαν να σπουδάσουν. Έτσι, ο αισθησιακός αυτός χορός κατέληξε στο Παρίσι, την πόλη που τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα φιλοξενούσε καλλιτέχνες και πρωτοπόρους διανοούμενους, οι οποίοι αντί να σοκαριστούν από τον προκλητικό χορό, τους γοήτευσε. Το 1930 στην Ευρώπη επικράτησε «τανγκομανία». Παντού χορευόταν ο νέος χορός, που αποτελούσε την τελευταία λέξη της μόδας.

Στην Αργεντινή το τανγκό έγινε εθνικός χορός. Ο κόσμος το χόρευε και συνεχίζει να το χορεύει στα μαγαζιά και στους δρόμους. Όταν η οικονομία πήγαινε καλά, συγκεντρώνονταν σε τεράστια, πολυτελή κέντρα, αλλά όταν υπήρχε φτώχια, χόρευαν σε μικρά σκοτεινά δωμάτια. Από τη δεκαετία του 1950, όταν άρχισε να επικρατεί η μουσική ροκ εν ρολ που προερχόταν από τη βόρεια Αμερική, το τανγκό άρχισε να χάνει τη δημοτικότητά του, ακόμα και στην Αργεντινή. Η μόδα επανήλθε τη δεκαετία του 1980, όταν το σόου «Tango Argentino» έκανε παγκόσμια περιοδεία και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Το τανγκό επέστρεψε ως ένας από τους πιο αγαπημένους χορούς στον κόσμο. Η εξέλιξή του συνεχίζεται, ιδιαίτερα στον 21ο αιώνα, όπου νέοι χορευτές το έχουν εμπλουτίσει με καινούριες φιγούρες και στυλ, συνδυάζοντας το με σύγχρονα είδη χορού.